சிறுவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை... வயதுக்கு தக்கபடி மாறிவரும் தீபாவளி

ஆயிரங்களை செலவு செய்து தீபாவளி கொண்டாடுபவர்களை விட, அப்பாவிடமோ, தாத்தாவிடமோ அழுது அடம்பிடித்து சில நூறு ரூபாய்களை பெற்று, அதில் வாங்கிய பட்டாசுகள் படபடவென வெடித்து மகிழும் சிறுவர்களின் மகிழ்ச்சியின் அளவு பெரியது.
கொண்டாட்டம் என்பது மனம் சம்பந்தப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. தீபாவளி கொண்டாட்டத்தில் குழந்தைகள் முதல் முதியவர்கள் வரை ஒவ்வொருவரின் மனநிலையும் வெவ்வேறு விதமான எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்வதாக இருக்கும்.
மகிழ்ச்சியான இந்நாளில் மற்றவர் மனநிலை எப்படி என்பதையும் கொஞ்சம் பார்ப்போம்.
2 வயதுக்கு குறைவான குழந்தைகள் தங்களின் பெற்றோர் மத்தாப்பு கொளுத்தி மகிழ்வித்தாலே அவர்களின் முகம் புன்னகை பூக்கும். அப்போது மத்தாப்பு ஜொலிப்பு அழகா? மழலையின் புன்னகை அழகா? என்ற தலைப்பில் பட்டிமன்றமே நடத்தி விடலாம். 2 வயதை கடந்த குழந்தைகள் தாங்களே மத்தாப்பு கொழுத்த விரும்புவர். மத்தாப்பு எவ்வளவு நீளமாய், எவ்வளவு பிரகாசமாய் எரிகிறதோ அந்த அளவுக்கு முகம் மலர்வர். மனமெல்லாம் உலகில் தங்களை போல் மகிழ்ந்தவரில்லை என்ற வகையில் கொண்டாடித் தீர்க்கும்.
6 வயதை கடந்த சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு மத்தாப்பை கடந்து பட்டாசு வெடிக்கும் ஆசை பிறக்கும். ஒரு துப்பாக்கியும், அதில் பொருத்தக்கூடிய வெடிச்சுருள்களும் கிடைத்து விட்டால் போதும், பட்,பட்டென சுட்டுக் கொண்டே -ஊரையே வலம் வருவர். அத்துடன் சீனி வெடி, ஓலை வெடியை வெடிக்கவும் மனம் துடிக்கும். திரியில் பற்றவைத்த நெருப்பு பட்டாசை வெடிக்க வைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் உள்ளுக்குள் எழும் மகிழ்ச்சி அளவிட முடியாதவை.
10 வயது சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு புத்தாடை, பட்டாசு, பலகாரம் இவற்றில் கேட்டவை கிடைத்து விட்டாலே அந்த தீபாவளி சரவெடி தீபாவளி தான். 15 வயதை கடந்தவர்களுக்கு அரும்பு மீசை வெளிப்படும் தருணம். தீபாவளியை கொண்டாட்டமாகவே மட்டும் பார்க்கும் பருவம். அடம் பிடித்தேனும் நினைத்ததை முடிக்கத் துடிக்கும் பருவம். அந்தந்த காலச்சூழலில் எந்த ஆடை பேஷனாக உள்ளதோ அதையே விரும்புவர். பலகாரம் மீது பெரிய விருப்பம் இல்லாத போதிலும், பட்டாசு மீது அதீத பிரியம் கொண்டிருப்பர். பசியை மறந்து பட்டாசு வெடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையோடு, பக்கத்து வீட்டை விட தன் வீட்டு வாசலில் அதிகம் வெடித்துச் சிதறிய பட்டாசு காகிதங்கள் கிடக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையும் சேர்ந்து கொள்ளும்.
20 வயதை நெருங்கியவர்கள் எனில் பெரும்பாலும் கல்லூரி காலத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு இருப்பர். தீபாவளி என்றால் நண்பர்களோடு சேர்ந்து ஒரே மாதிரியான ஆடை எடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் பலருக்கும் ஏற்பட்டு இருக்கும். வீட்டில் அடம்பிடித்து அழுதுபுரண்டு பெற்ற காசில், ஒரே மாதிரியான புத்தாடை அணிந்து நண்பர்களோடு வெளியே கெத்தாக உலா வருவது இந்த பருவத்தில் சாதாரணமானது.
25 வயதில் வேலைக்கு செல்பவர்களின் தீபாவளி கொண்டாட்டத்துக்கு உரியதாக இருக்கும் அதே சமயத்தில் படித்து முடித்து வேலை தேடிக் கொண்டு இருப்பவர்கள் நிலைமை பரிதாபத்துக்கு உரியது. வாங்க நினைத்த புத்தாடையை கூட அணிய முடியாமல், யாரேனும் ஒருவரை சார்ந்தே தீபாவளி கொண்டாட்டம் அமையும். சிறுவயதில் பெற்றோரை சார்ந்து கொண்டாட்டங்கள் இருந்தாலும், கால் நூற்றாண்டு வயதை தொட்டவர்களுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு கர்வம் உருவாவது இயற்கையானதே. அப்படி ஒரு மனநிலை ஏற்படும் பட்சத்தில் அவர்களுக்கு இந்த தீபாவளி மகிழ்வை கொடுப்பது கொஞ்சம் சிரமம் தான்.
திருமணமாகி தலைதீபாவளி கொண்டாடுபவர்களுக்கு இந்த தீபாவளி வாழ்வில் மறக்க முடியாதது. பக்கத்து வீடுகளில் ஜன்னல் கதவுகளையும் சேர்த்து மூடிக் கொள்ளும் அளவுக்கு பட்டாசு கொளுத்தி மகிழ்வார்கள். அதே நேரத்தில் கடந்த ஆண்டு பட்டாசு சத்தம் விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு வெடித்து மகிழ்ந்து இந்த ஆண்டு கைக்குழந்தை வைத்திருக்கும் தம்பதிகளுக்கு பட்டாசு என்றாலே கடும் அலர்ஜியாக தான் இருக்கும். சிறு சத்தம் கேட்டாலே தூக்கம் கலைந்துவிடும் குழந்தையை இந்த பட்டாசு சத்தங்களில் இருந்து பாதுகாப்பது பெரும் போராட்டமாகவே இருக்கும். 'கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் பட்டாசு வெடிங்களேன்' என பக்கத்து வீட்டு சிறுவர்களிடம் பலரும் கெஞ்சி இருப்பார்கள். இன்றும் கொஞ்சும் நிலையில் பலரும் இருப்பார்கள். குழந்தைப் பருவத்தில் நாம் வெடித்த பட்டாசு மகிழ்வை கொடுத்த போதிலும், நம் குழந்தைகளுக்காக என்று வரும் போது அதே பட்டாசு சத்தம் துயரத்தை கொடுக்கும்.
35 வயதை கடக்கிறது என்றால், அத்தோடு பட்டாசுக்கும் நமக்குமான உறவு கொஞ்சம், கொஞ்சமாக துண்டிக்கப்படுவது இயல்பு. குழந்தைகள் வளர்ந்து வரும் நிலையில், கொண்டாட்டத்தை பிள்ளைகளின் பக்கம் நகர்த்திவிட்டு, அவர்களின் மகிழ்ச்சியை பார்த்து பூரிப்படைகிறார்கள். இப்படியே பிள்ளைகளின் மகிழ்ச்சியை பார்த்தே மகிழக் கற்றுக் கொள்ளும் மனது. 50 வயதை நெருங்கும் வேளையில் தங்களின் பிள்ளைகளுக்கான தலைதீபாவளி பரபரப்பு தொற்றிக் கொள்ளும். பிள்ளைகள், பேரன், பேத்திகளின் கொண்டாட்டங்களை பார்த்தே மனம் நிறைவடையும். பட்டாசுகள் மீது ஆர்வம் குறைந்து இருக்கும். பலகாரங்கள் மீதான ஆசை இருந்தாலும் டாக்டர்களின் கண்டிப்பு கரங்களை கட்டிப் போட்டு வைத்திருக்கும்.
60 வயதை கடந்தவர்களுக்கு தீபாவளி எதிர்பார்ப்பு என்பது பட்டாசு மீதோ, பலகாரங்கள் மீதோ, புத்தாடைகள் மீதோ இருக்கப் போவதில்லை. சண்டை சச்சரவு இல்லாமல் எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கும். அதிலும், பிள்ளைகள் வெளியூர்களில் வசிக்கிறார்கள் எனில், தீபாவளி பண்டிகை காலத்திலாவது பேரன், பேத்திகள் என்று வீடு நிறைய ஆட்கள் நடமாட்டம் இருக்க வேண்டும் என்பதே பெரும்பாலான முதியவர்களின் எதிர்பார்ப்பாக அமையும்.
ஆக, பண்டிகைகளின் மகிழ்ச்சியை பணம் மட்டுமே தீர்மானிப்பதில்லை. மனம் தான் தீர்மானிக்கிறது. மனம் ஒன்ற மகிழ்ச்சியாக கொண்டாடுவோம்!

- கதிர்மாயா

குறிப்பு: 2018-ம் ஆண்டு 'தினத்தந்தி' தீபாவளி சிறப்பு மலரில் வெளிவந்த  கட்டுரை
நாள்:- 06-11-2018